«شهری که هوا در آن لوکس شده است»

در تهران،
هوا دیگر یک حق عمومی
یک امتیاز طبقاتی است.

کسانی که توانش را دارند
به ارتفاع، به شمال، به تعطیلی
یا به شهرهای دیگر پناه می‌برند؛
و باقی، نفس را جیره‌بندی می‌کنند.

آلودگی هوا فقط عددِ شاخص نیست؛
ترجمه‌ی نابرابری در ساده‌ترین نیاز انسانی است.

شهری که در آن
نفس کشیدن نیاز به برنامه دارد،
دیگر فقط آلوده نیست؛
بی‌عدالت است.

و خطرناک‌تر از دود،
عادت کردن به آن است.

ا.محسنی