«تورم؛ فرسایش آرام زندگی» و «رکود؛ ایست کامل بدون آژیر»
تورم در ایران،
دیگر «افزایش قیمت» نیست؛
فرسایش تدریجیِ زندگی است.
نه فقط قدرت خرید،
که تصمیمگیری را میبلعد؛
خانواده، تولیدکننده و حتی دولت
همه کوتاهمدت فکر میکنند.
تورم یعنی
آینده از برنامهریزی حذف میشود
و جامعه،
در حالِ دوام آوردن متوقف میماند.
رکود،
برخلاف تورم، سر و صدا ندارد.
مغازهها بازند
اما فروش نیست.
کار هست
اما درآمد نه.
در رکود،
کسی نمیترسد،
اما همه عقب میکشند.
خطر رکود همینجاست:
اقتصاد نمیریزد،
اما حرکت هم نمیکند.
تورم میفرساید، رکود متوقف میکند؛
و ایران، همزمان با هر دو درگیر است.
ا.محسنی
