مذاکره زمانی معنا داردکه «تصمیم» پشت آن باشد،نه فقط «مدیریت ترس». در ایرانِ امروز،مذاکره بیشتر شبیه مسکن روانی استتا راهحل سیاسی. نه جامعه به نتیجه امیدوار است،نه بازار به ثبات ایمان دارد. مذاکره وقتی نجاتبخش استکه مردم آن را باور کنند؛و باور، سالهاست از میزها رفته است. ا.محسنی