«تورم؛ فرسایش آرام زندگی» و «رکود؛ ایست کامل بدون آژیر»

تورم در ایران،
دیگر «افزایش قیمت» نیست؛
فرسایش تدریجیِ زندگی است.

نه فقط قدرت خرید،
که تصمیم‌گیری را می‌بلعد؛
خانواده، تولیدکننده و حتی دولت
همه کوتاه‌مدت فکر می‌کنند.

تورم یعنی
آینده از برنامه‌ریزی حذف می‌شود
و جامعه،
در حالِ دوام آوردن متوقف می‌ماند.

رکود،
برخلاف تورم، سر و صدا ندارد.

مغازه‌ها بازند
اما فروش نیست.
کار هست
اما درآمد نه.

در رکود،
کسی نمی‌ترسد،
اما همه عقب می‌کشند.

خطر رکود همین‌جاست:
اقتصاد نمی‌ریزد،
اما حرکت هم نمی‌کند.

تورم می‌فرساید، رکود متوقف می‌کند؛
و ایران، هم‌زمان با هر دو درگیر است.

ا.محسنی