مذاکره زمانی معنا دارد
که «تصمیم» پشت آن باشد،
نه فقط «مدیریت ترس».
در ایرانِ امروز،
مذاکره بیشتر شبیه مسکن روانی است
تا راهحل سیاسی.
نه جامعه به نتیجه امیدوار است،
نه بازار به ثبات ایمان دارد.
مذاکره وقتی نجاتبخش است
که مردم آن را باور کنند؛
و باور، سالهاست از میزها رفته است.
ا.محسنی
