به علت قوانین زیست محیطی، نفت را نمی توان دور ریخت. یعنی در این وضعیت عملا نفت حکم یک زباله صنعتی را پیدا کرده که باید به شخصی پول داد تا نفت را ببرد.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کلاغ نیوز : چطور ممکن است فروشنده همچنان به فروش خود ادامه دهد وقتی قیمت یک کالا هزینه تمام شده تولید آن را پوشش نمی دهد؟ چه برسد که منفی هم شود. یعنی برای اینکه فروشنده خریدار را ترغیب به خرید کند، پولی هم به او بدهد. برای پاسخ به این سوالات لازم است با بازارمالی نفت ، بازیگران این بازار و قراردادهایی که در این بازار مورد استفاده هستند آشنا شویم . در این گزارش با ما همراه باشید تا از پاسخ این سوالات آگاه شوید.
نفت از چاه به انبار میرود، از انبار به پالایشگاه و از پالایشگاه به مصرف کننده میرسد. محصول پالایشگاه میتواند بنزین، دیزل، سوخت کشتی یا هواپیما و… باشد.
این وسط یک عده نفت را از سر چاه میخرند در انبار نگه میدارند تا به پالایشگاه بفروشند. اینها معاملاتی هستند که با نفت فیزیکی انجام میشوند.
مصرف کننده محصولات پالایشگاهها مثل شرکتهای هواپیمایی، کشتیرانی، حمل ونقل و… می دانند که اگر قیمت نفت بالا رود، هزینه آنها بالا رفته و سود آنها کم میشود، از طرفی تولید کننده نفت هم نگران کاهش قیمت نفت است، چون کاهش قیمت نفت توجیه اقتصادی فعالیتش را کم میکند.
بنابر این مجبور میشود تولید را متوقف کند و این متوقف کردن و آغاز مجدد تولید، گاهی خیلی خرج دارد و نهایتا منجر به کاهش سود میشود. راه حل این است که تولیدکننده تولیدات را از ماه ها قبل پیش فروش کند تا نسبت به قیمت فروش و سود آینده شرکت خیالش راحت باشد.
مصرف کننده هم بخشی از نیازش را پیش خرید میکند تا نسبت به ریسک شوک قیمتی و کاهش سود در آینده خیالش راحت باشد. البته مصرف کننده هزینههای دیگری هم دارد و بالاخره پولش محدود است برای همین همیشه نیاز به سوختش را پیش خرید نمیکند.
بین میزانی از نفت که تولید کننده دوست دارد پیش فروش کند و قدری که مصرف کننده می خواهد پیش خرید کند همیشه یک اختلافی وجود دارد.
عدهای تمایل به سرمایهگذاری در نفت را دارند، این افراد انبار ندارند و نمیخواهند نفت را تحویل بگیرند یا تحویل دهند، فقط میخواهند از رشد قیمت نفت بهرهمند شوند.
راهی که تولید کننده می تواند نفت را پیش فروش کند، مصرف کننده نفت را پیش خرید کند و سرمایهگذار میتواند سرمایهگذاری کند، قردادهایی هستند که به آنها قراردادهای آتی می گوییم.
در چارچوب قرارداد آتی، دو نفر نفتی که در آینده در تاریخی مشخص قرار است تولید شود را معامله میکنند، یکی متعهد می شود نفت را تحویل دهد و آن یکی متعهد میشود نفت را تحویل گیرد. اما در تاریخی که ممکن است چند ماه دیگر یا چند سال دیگر باشد.
در این روش حتی یک سرمایهگذار هم میتواند وقتی قیمت پیش خرید نفت بسیار پایین است، مقداری نفت را پیش خرید کند تا بعد از رشد قیمت آن سود کند. اما قصدش تحویل گرفتن نفت نیست، قبل از اینکه موعد سر رسید برسد آن اوراق پیش خرید نفت را به کسی که میخواهد نفت را فیزیکی تحویل بگیرد می فروشد. اتفاقا حضور سرمایهگذاران این چنینی نوسانات بازار نفت را هم کم میکند.
فواید اوراق آتی چیست؟
اوراق آتی ابزاری برای تولید کننده و مصرف کننده میشود که ریسکشان را کم کنند. همینطور برای سرمایه گذار تا از طریق صندوقهای سرمایهگذاری و موسسات مالی در نفت سرمایهگذاری کنند و از نوسانات بازار سود کند. در واقع در تلاش برای سود کردن از نوسانات بازار، نوسانات را کاهش میدهد که برای فعالهای دیگر بازار هم مفید است.
در بحران کرونا مصرف محصولات پالایشگاهها کم شد
بعد از کرونا مصرف محصولات پالایشگاه ها کم شد برای همین خرید نفت توسط پالایشگاه ها کم شد، منتها تولید نفت تناسب با کاهش نداشت.
دلیل اصلیش این بود که روسیه میخواست از این موقعیت استفاده کند و به نفت شیل آمریکا ضرر بزند تا از بازار حذفش کند.
عربستان هم می خواست روسیه را مجبور به کاهش تولید کند. لذا انبارها شروع به پرشدن کرد و این مسئله به خصوص وسط آمریکا مشخصا شهر کوشینگ ایالت اکلاهما شدیدتر بود. لذا رفته رفته قیمت نفت در معاملات فیزیکی تولید کننده با خریدارهایی که نفت را انبار می کنند تا به پالایشگاه ها بفروشند کم شد و انقدر کم شد که در هفته ها گذشته منفی شد.
به خصوص قیمت نفت چاه هایی که از یک انبار خالی فاصله زیادی داشتند اول از همه شروع به منفی شدن کردند. اما با منفی شدن قیمتهای اسپات، قیمت قراردادهای آتی هم شروع به کاهشی شدن کرد.
عرف قراردادهای آتی این است که در تاریخ بیستم هرماه منقضی شوند یعنی دو طرف یک قرارداد آتی، بیستم یک ماهی در آینده را برای تحویل انتخاب میکنند. اما یک قرارداد آتی در سی روز آخر قبل از تحویل فقط توسط کسانی که واقعا قصد تحویل گرفتن نفت را دارند نگه داری می شود. کسانی که به نیت سرمایه گذاری یا به نیت ریسک بلند مدت قرارداد آتی را خریده بودند بیش از سی روز قبل ازتاریخ تحویل قرارداد را می فروشند و از آن خارج میشوند.
به همین دلیل قیمت نفتی که در اخبار می شنوید معمولا قیمت قرارداد آتی ای هست که بین سی تا شصت روز آینده سررسید می شود. این عمیق ترین بخش معاملات نفتی است.
بیشتر بخوانید:
در ماه آوریل قیمت نفت رو به کاهش بود
در طول ماه آوریل قیمت نفت رو به کاهش بود و لذا آتی نفت تحویل بیست می مدام رو به کاهش بود. سرمایهگذاران امیدوار بودند که با مذاکرات بین اوپک و بقیه کشورها تولید انقدر کاهش پیدا کند که این امید ایجاد شود که تا بیست می انبارها قدری خالی شوند و لذا قیمت قرارداد آتی تحویل بیست می قدری گران تر شود و بالا رود.
لذا یک عده سرمایهگذار قراردادهای آتی بیست می را نگه داشتند به این امید که تا قبل از بیست آوریل گران تر بفروشند.
در بیست آوریل، کسانی که اوراق قراردادهای آتی را برای سرمایهگذاری نگه داشته بودند باید می فروختند. صندوقهای سرمایهگذاری متعددی به خاطر ضوابط سرمایه گذاری باید به هر قیمتی این قرارداد های تحویل بیست می را بفروشند، چون اصلا امکان تحویل گرفتن نفت فیزیکی را ندارند.
از طرف دیگر کسانی که نفت فیزیکی تحویل میگیرند علاقه ای به قراردادهای تحویل بیست می نداشتند چون همینطوری هم انبارها پر بود و با وضعی که به خاطر کرونا پیش آمده به نظر نمیآمد که در یک ماه آینده این انبارها خالی شوند .لذا تمایلی به خرید این اوراق نداشتند.
تنها راهی که بشود علی رغم این انبارهای پر این افراد را متقاعد کرد که نفت فیزیکی تحویل بگیرند این بود که پول زیادی به آنها داده شود چون در این صورت برای آنها توجیه داشت که این نفت را به انبارهای خالی دورتر ببرند. این شد که بیستم آوریل در بازار قیمت نفت تحویل بیست می تا منفی چهل دلار سقوط کرد.
به علت قوانین زیست محیطی، نفت را نمی توان دور ریخت. یعنی در این وضعیت عملا نفت حکم یک زباله صنعتی را پیدا کرده که باید به شخصی پول داد تا بیاید نفت را ببرد. از بیست و یک آوریل دیگر بازار متوجه نفت تحویل بیست ژوئن شده است.
قیمت نفت تحویل بیست ژوئن هم رو به کاهش است. باید دید که آیا این قرارداد هم تا بیست می منفی می شود یا خیر.
